O czasopiśmie...

 

     Biologia pszczół|
Gospodarka pasieczna|
          Hodowla i genetyka|
  Pożytki i zapylanie|
           Produkty pszczele|
   Choroby i zatrucia|
         Szkodniki|
                  Apiterapia|

     Inne zapylacze|

 

Nasz miesięcznik – to najstarszy w Polsce magazyn popularyzujący pszczelarstwo – wydawany nieprzerwanie od 1950 roku!

Za cel stawiamy sobie przekazywanie czytelnikom rzetelnej wiedzy na temat wszystkich zagadnień związanych z pszczelarstwem. Jest to możliwe dzięki współpracy z pracownikami jednostek naukowych oraz doświadczonymi  pszczelarzami–praktykami.

Na łamach magazynu:

  • poruszamy ważne dla branży pszczelarskiej problemy;
  • prezentujemy różnorodne opinie i poglądy; 
  • przekazujemy pomocne rady i wskazówki.

 

Kontakt:

Adres redakcji:
ul. Świętokrzyska 20, 00-002 Warszawa,
tel. (22) 50 54 542, (22) 50 54 552, fax. (22) 50 54 542
e-mail: redakcja@miesiecznik-pszczelarstwo.pl lub red.pszczelarstwo@wp.pl

 

Warunki zakupu i prenumeraty PSZCZELARSTWA zamieszczone są w zakładce „Jak kupić?”.

W redakcji dostępne są niektóre numery archiwalne (z roku 2018 i 2019) oraz wszystkie numery z roku 2020 – informacje na ten temat w zakładce „Jak kupić?” lub w redakcji.

 

Składki członkowskie

Członkowie PTN proszeni są o wpłacanie rocznych składek członkowskich w wysokości 20 złotych na konto: 95 2030 0045 1110 0000 0241 1270 w Banku BGŻ.
W sprawie dodatkowych informacji na temat składek można kontaktować się ze skarbnikiem dr. Dariuszem Gerulą.

 

Marek Pogorzelec

Rośliny wyspecjalizowanych zapylaczy (2)

Kończąc cykl o dzikich pszczołach i roślinach, z których czerpią pokarm, chciałbym zwrócić uwagę Czytelników na rośliny, bez istnienia których zginęłyby niektóre gatunki owadów. Wśród pszczół są pszczoły monotroficzne, czyli takie, które korzystają tylko z jednego gatunku rośliny. Jeśli w jakimś zbiorowisku zginie jedna z takich roślin (zdjęcia), oznacza to wyrok dla któregoś z rzadkich gatunków owadów.

Dzikie pszczoły nie zostały zbyt dobrze przebadane. Trudno jest dzisiaj określić liczbę gatunków, które bezpowrotnie już wyginęły. Naukowcom udało się natomiast porównać liczebność dzikich zapylaczy w konkretnych miejscach.

„W ciągu 40 lat liczba tych gatunków zmniejszyła się o 80% (...). Stwierdzono również jednoczesne znikanie niektórych owadopylnych gatunków roślin wraz z owadami, które je zapylały" – twierdzi dr Dariusz Teper z Zakładu Pszczelnictwa IO w Puławach.

Jak uratować bioróżnorodność owadów zapylających? Nie wypalajmy łąk, wysiewajmy rodzime rośliny miododajne, nie kośmy trawników w trakcie kwitnienia roślin miododajnych, ograniczmy do minimum stosowanie w ogrodzie środków chemicznych.

 

Copyright © 2020, Pszczelnicze Towarzystwo Naukowe. All Rights Reserved.